Alan Uryga: Tu jest mój dom
Damian Urbaniec
Alan Uryga pozostanie zawodnikiem Wisły Kraków do 30 czerwca 2028 roku, z możliwością przedłużenia współpracy o kolejny rok. Z tej okazji kapitan Białej Gwiazdy w rozmowie z Damianem Urbańcem wrócił wspomnieniami do początków swojej piłkarskiej drogi, pierwszych doświadczeń w szatni seniorskiego zespołu i najważniejszych momentów kariery. Opowiedział także o lekcjach wyniesionych z kontuzji oraz marzeniu, które nadal chciałby zrealizować przy Reymonta.
Alan, przedłużyłeś kontrakt z Wisłą Kraków do 30 czerwca 2028 roku z możliwością przedłużenia o kolejny rok. Jesteś związany z Wisłą od najmłodszych lat. Co oznacza dla ciebie ten podpis? Czy wciąż to wywołuje emocje, czy już trochę mniejsze?
Absolutnie wywołuje. Wydaje mi się, że nawet odwrotnie, nawet większe. Kiedy jest się już na tyle doświadczonym zawodnikiem, wiele lat spędziłem w Wiśle Kraków, więc jeśli mogę tak to nazwać, każde kolejne przedłużenie to jest dla mnie, mam wrażenie, jeszcze większa rzecz. Nie ma co ukrywać, cieszę się z każdego kolejnego roku z Wisłą, bo jak już wielokrotnie mówiłem, tu jest mój dom i bardzo, bardzo, bardzo jestem dumny, że mogę dalej Wisłę Kraków reprezentować.
Wspomniałem o tych najmłodszych latach, od kiedy jesteś związany z Wisłą, i chciałbym wrócić do pewnego meczu, w którym rocznik twój, czyli 94, rywalizował z rocznikiem 95 na głównej płycie stadionu przy R22. Jak pamiętasz to spotkanie i czy właśnie jako młody chłopak, wtedy wybiegając na murawę, wyobrażałeś sobie, że kiedyś zagrasz na niej w koszulce z Białą Gwiazdą, ale już jako senior?
Tak, pamiętam takie spotkanie. Jeśli chodzi o okoliczności, to bodajże był to mecz poprzedzający ostatnią kolejkę ligową, która nawet nie, że miała przypieczętować, bo już chyba była po prostu formalnością, jeśli chodzi o mistrzostwo Polski Wisły Kraków, i później miała się odbyć feta. Więc nasz ówczesny trener Marek Konieczny zorganizował takie spotkanie, miał, że tak powiem, dojścia i taką sprawczość, że takie fajne wydarzenie zorganizował.
Dla wszystkich nas wtedy to było wielkie wydarzenie. Wcześniej, tak w moim przypadku, mogliśmy tylko z trybun obserwować i kibicować Wiśle. Tutaj pierwszy raz styczność z murawą, z taką otoczką stadionu, chociaż trzeba zaznaczyć, że to był stary stadion, czyli całkiem inne okoliczności niż teraz. Ale było to duże, duże, duże wydarzenie. Czy wtedy myślałem? Pewnie marzyłem. Pewnie marzyłem bardziej niż coś planowałem.
Przeszedłeś wszystkie szczeble Akademii i kiedy po raz pierwszy tak naprawdę pomyślałeś sobie, że ta piłka nożna może być czymś więcej niż tylko taką dziecięcą pasją? Czy był taki moment, a może osoba, która uświadomiła ci, że rzeczywiście to jest doskonała droga, którą obrałeś?
Znaczy takiego typowego jednego momentu pewnie nie było, jakiegoś przełomowego. Raczej to był taki proces, efekt wielu, wielu zdarzeń i wielu etapów w moim życiu.
Wydaje mi się, że jeśli miałbym coś wskazać, to pewnie powołanie do kadry młodzieżowej. I to nie na konsultacje, tylko już na mecze, najpierw towarzyskie, później turnieje eliminacyjne. To wtedy pewnie w wieku 15–16 lat większość tych chłopaków, którzy tam jeździli, zdała sobie sprawę, że na wyciągnięcie ręki jest rozpoczęcie jakiejś przygody lub kariery. Więc myślę, że to był taki sygnał, że coś z tego może być.
Masz w tym momencie na koncie 191 występów i 10 bramek w barwach Wisły Kraków. Myślę, że ciężko szukać już takich też osób, które są związane nie tylko z Wisłą Kraków, ale w ogóle z jakimkolwiek klubem w Polsce. Czy te liczby mają dla ciebie jakieś znaczenie? A jeśli chodzi o stawianie sobie kolejnych kroków, to czy masz jakąś taką liczbę, którą chciałbyś przekroczyć, jeśli chodzi o występy z Białą Gwiazdą na piersi?
Nie ma takiej liczby. Ciężko w takich tematach cokolwiek zakładać. To jest troszeczkę wróżenie. A czy mają znaczenie? Mają o tyle, że chciałbym, żeby były jak największe, to na pewno.
I jeśli chodzi o występy, jeśli chodzi o bramki, o wszystkie liczby, to jest to fajna pamiątka, jeśli chodzi o liczbę występów i jakieś zapisanie się w historii na pewien sposób, zarówno jeśli chodzi o bramki i mecze. Więc liczę, że gdzieś ten sufit jeszcze jest daleko.
W swojej karierze jesteś bardzo doświadczonym zawodnikiem, bo nie tylko Wisła Kraków, ale też inne kluby. Powiedz mi, bo trenowałeś pod okiem wielu trenerów, którzy mieli różne podejście do futbolu, szatni czy też samych zawodników. Czy jest jakiś trener, który wywarł na tobie szczególne wrażenie, a może też utkwiła ci w pamięci jakaś sentencja, którą zapamiętasz do dziś albo nawet jeszcze dłużej?
Chyba aż tak konkretnie nie. Wydaje mi się, że to wszystko, co przeżyłem i co teraz noszę w tym bagażu, to jest wypadkowa i zbiór wszystkich cech tych trenerów. Na pewno z każdego można wyciągnąć, z pracy, współpracy z każdym można było wyciągnąć jakieś fajne rzeczy, pozytywy czy też pewnie jakieś mankamenty, które mogą być lekcją i też można z nich jakieś wnioski wyciągnąć.
Więc nie chciałbym żadnego z trenerów wskazywać, bo tutaj musiałby powstać jakiś ranking, który kogoś mógłby urazić. A tego absolutnie bym nie chciał, bo wielu takich było, zaczynając od grup młodzieżowych, jeszcze w szkółce piłkarskiej Wisły Kraków. Wielu świetnych ludzi na swojej drodze spotkałem, później przez juniorów, już seniorską piłkę. Także musielibyśmy tutaj wymieniać wiele nazwisk i ryzykować tym, że o kimś akurat zapomnę i będzie niefajna sytuacja.
Tych momentów z Wisłą Kraków przeżyłeś bardzo dużo. Mówię tutaj o momentach triumfów, ale czy masz jakieś takie wydarzenie, do którego zawsze wracasz w swojej pamięci i chciałbyś na przykład wrócić nawet na kilka minut, żeby znowu ponownie stanąć w danym miejscu, o danym czasie? Czy jest takie wydarzenie w twojej pamięci jedno, bo wiem, że to jest trudne pytanie, że tylko jedno musisz wybrać, bo jest szereg?
Tak. Jeśli miałbym wybrać jedno, to chyba nikogo nie zaskoczę, jeśli wskażę to zwycięstwo w Pucharze Polski. To był od wielu lat największy sukces Wisły Kraków, mój osobiście największy, większości chłopaków w szatni, więc nie jest niespodzianką, że to pierwsze przychodzi na myśl.
Ale pozwolę sobie jeszcze dodać jeden. To pewnie te pierwsze kroki w pierwszej drużynie. Jak sięgam pamięcią, to były niesamowite emocje, niesamowite takie pozytywne odczucia i duma. Już nawet nie mówię o samym meczu debiutanckim, kiedy debiutowałem, tylko mówię nawet o samych tych początkach, kiedy do tej szatni można było wejść, o pierwszych treningach, pierwszym zgrupowaniu. To wszystko, podsumowując, pamiętam, że dawało wiele frajdy i było bardzo, bardzo pozytywnie emocjonalne.
Świetnie, że nawiązałeś do tych początków, bo właśnie kolejne pytanie mam związane z tymi początkami, z twoimi pierwszymi krokami w szatni pierwszego zespołu. Czy miałeś wtedy jakiegoś mentora w szatni? Bo teraz ty jesteś liderem, liderem szatni, kapitanem. Natomiast czy wprowadzał cię ktoś wtedy do zespołu? Miałeś taką jedną postać, może kilka?
Chyba takiego typowego opiekuna nie miałem, jeśli miałbym kogoś wskazywać. Przede wszystkim trzymaliśmy się wtedy jeszcze z młodszymi zawodnikami, jak to często bywa, kiedy kilku młodych zawodników wchodzi do drużyny, to gdzieś tam obraca się w swoim gronie. Tak się czuje bezpiecznie.
Ale oczywiście byli liderzy w szatni, byli zawodnicy doświadczeni, na których zawsze można było liczyć. Na pewno trzeba wymienić chociażby Radka Sobolewskiego, Łukasza Gargułę, Rafała Boguskiego. To były osoby, od których to wsparcie można było dostać.
Ja dość szybko też, mam wrażenie, że tak powiem, wkupiłem się w ich łaski i przygarnęli mnie też do swojej ekipy. Mimo że różnica wieku między nami była bardzo duża, to później mieliśmy bardzo, bardzo dobry kontakt i z wieloma z nich do tej pory jesteśmy kolegami lub nawet przyjaciółmi, jak w przypadku Pawła Brożka, więc myślę, że to nie jest za duże słowo. Także tak to wyglądało z mojej perspektywy.
Wykuwałeś swój charakter właśnie w takich szatniach, jakie wspomniałeś, ale zarówno też na boisku, ale też właśnie w tych trudnych momentach, którymi były kontuzje, które cię nie omijały. I jaką lekcję wyciągnąłeś, czego się nauczyłeś właśnie w tych takich najtrudniejszych momentach dla piłkarzy?
Wielu rzeczy. Wydaje mi się, że przede wszystkim najwięcej poprawy widzę w sferze mentalnej, jeśli chodzi o taką gruboskórność trochę, o nieprzejmowanie się pewnymi rzeczami, tylko skupienie się na tym, na co się ma wpływ.
To są takie rzeczy, które przede wszystkim, mam wrażenie, mówiąc tak troszkę przewrotnie, dzięki tym kontuzjom udało się wypracować, bo wcześniej różnie z tym bywało. A teraz po tych długich miesiącach ciężkiej pracy, rehabilitacji, myślę, że to pod tym kątem najbardziej moja mentalność się zmieniła.
Oprócz tego też przede wszystkim rzeczy sportowe i jakiś nowy etos pracy, poznanie troszkę innej strony roboty piłkarza niż tylko ta na tym zielonym prostokącie. Dużo kulis, dużo nowych doświadczeń w każdym aspekcie, czy to fizjoterapii, czy pracy na siłowni, przygotowania motorycznego. Więc może zabrzmi to śmiesznie, ale dużo plusów też z tego wszystkiego jest finalnie.
Nawiążmy teraz do kontraktu twojego nowego. Przed tobą kolejne lata przy Reymonta i czy patrząc w przyszłość jest jakieś twoje marzenie związane oczywiście z Wisłą Kraków, które na ten moment pozostaje niespełnione i ewentualnie jak chciałbyś, żeby cię kibice zapamiętali? No bo już oczywiście mają pewien obraz Alana Urygi, który pamiętają. Ale wiadomo, że przyjdzie kiedyś ten moment zakończenia kariery. To co jest jeszcze takim twoim marzeniem, które pozostało niespełnione?
Kilka rzeczy. Nawiązując też do tych ilości występów, chciałbym przede wszystkim jak najwięcej tych meczów dla Wisły Kraków rozegrać i żeby zarazem wyglądało to dobrze, nie byle być na tym boisku, tylko rzeczywiście dobrze się prezentować i zaskarbić sobie jeszcze większy szacunek kibiców, budować swoją pozycję w świadomości wszystkich fanów Białej Gwiazdy przede wszystkim.
No i moim wielkim marzeniem jest zwieńczenie tego tytułem mistrza Polski. Puchar Polski udało się wygrać, upragniony awans i powrót do Ekstraklasy też już mamy, więc kolejnym takim kroczkiem albo krokiem — kroczkiem to źle brzmi — krokiem jest mistrzostwo Polski i to byłoby takie… Nie chcę powiedzieć zwieńczenie, bo to brzmiałoby, jakbym się już gdzieś wybierał, ale byłoby niesamowitym wydarzeniem. I to jest coś, do czego będę dążył, o czym marzę.
A dalej, wybiegając jeszcze dalej w przyszłość, mam nadzieję wiele, wiele, wiele lat wprzód, to pewnie zakończenie kariery w Wiśle Kraków. I powtarzam, za ładnych, ładnych parę lat, nigdzie się nie wybieram.
Alan Uryga: Tu jest mój dom